bi küsüyoruz, bi barışıyoruz...bi daha küsüyoruz, bi daha barışıyoruz... yine küsüyoruz, yine barışıyoruz..... bu uzaklar yaramadı bize, insan gibi konuşamıyoruz...
benim en çok sevdiği yanım olan sakin duruşumu kaybedip sürekli bağrındığımı söylese de, tüm bunların nedeninin aslında benle ilgilenmemesi olduğunu henüz kavrayamadı kendileri...
son 1 hafta... benle sanki mecburiyetten konuşuyormuş gibi bi tavır takınıp, sorularıma cevap bile vermiyor,sonra da benle dalga geçiyor. iletişim kurabilmeye çalıştığımız dakikalar boyunca da başka şeylerle uğraşıyor..
annemin evde olmaması nedeniyle bi süreliğine hem esnaflık, hem ev gadınlığı hem de babamın tembelliği benim üstüme kaldı. hem ekmek parası kazanıp , eve gelip yemek yapıp, gece 10 a kadar da kursta olmam nedeniyle pestilimin çıktığını anlatıyorum. saat 23:30 daki buluşmamıza 15 dk rotarlı teşrif ediyor. uyku gözlerimden aktığı halde bunu sorun bile etmiyorum. ama o napıyoo... sen soruyorum, o dalga geçio, ben yine soruorum o duymamış gibi yapıo... sonra da bi bakıorum beni görmeyen duymayan adam başkalarıyla yazışıyo, bi de sırıtıp duruyo... ben neyim sanki ,dış kapının mandalı.....
sonrasında sinir katsayımın zıplaması, benim de ses tellerimin sapıtmasına neden oluyo veee.... keşke uyusaydım demeye başlıyorum, e bi de bunu dışımdan söyleyince yine günlerce susuyoruz....
eskiden olsa Karga'da otururp bi kaç bira içer, sallana sallana ewin yolunu tutar,sabaha kadar ağlardım. işini, ewini, arkadaşlarını, özgürlüğünü ,hayatını, son olarak da sevdiceğini kaybetmiş biri olarak artık depresyon ilacına başladım.
uyuyamıyorum, gece uyku tutmuyo.... uyanıyorum sabah,uyuyorum tekrara, sonra yine uyanıyorum,,sonra da uyanamıyorum uykudan... gözlerim hep şiş, ama ağlamıyorum,,,
bi şişeşarabım var, otuturp tek başıma içsem mi, sonra da içip içip sabaha kadar ağlarım...